23 maart 2021 Wat een minister niet kan en mag zeggen. Maar ik wel. Ik blijf er maar over doorbomen. Over die corona toestand. Niet omdat het nieuws of de voortgang ervan zo noemenswaardig interessant is, maar omdat we via de nieuwsberichten alle dagen met de corona toestand tot in den treure worden geconfronteerd. Er is geen ontsnappen aan. Waar knelt het schoentje nu precies met die Covid-19 besmettingen? Waarom zijn zo veel mensen tegen de opgelegde maatregelen en hebben die maatregelen wel zin? Het gevoel zegt dat ik er stilaan mijn buik van vol heb. Het mag nu wel eens gedaan zijn. Ik had bij de aanvang van de crisis ingeschat dat deze tegen het najaar (2020 dus) achter de rug zou zijn en dat we dan weer reisplannen zouden kunnen maken. Dit is een vrome wensdroom gebleken. En ik vermoed dat velen mijn inschatting deelden. Het komt ons ondertussen echter stilaan de strot uit. Het probleem Covid-19 situeert zich op twee vlakken. Misschien op meer, maar er schiet me nu niks anders te binnen. Ten eerste, mensen gaan er aan dood. Het percentage overlijdens ten gevolge van Covid-19 is niet enorm groot. Dat valt af te leiden uit de zogenoemde oversterfte. Maar, je zal maar één van die overledenen zijn en net dát is wat men tracht te vermijden. Wat ik in ieder geval tracht te vermijden. Ik wil geen deel uitmaken van de covid overlijdensstatistieken. Och, er zijn zoveel mogelijkheden om er het hachje bij in te schieten en corona komt zelfs niet eens in de buurt van de eerste plaats. Infectieziekten bengelen zelfs helemaal onderaan het lijstje. Zie statistiekvlaanderen.be Met corona erbij zal voor de periode 2020-2021 infectieziekten wel één of meerdere plaatsen stijgen, maar maakt zeker geen kans om de eerste plaats te bezetten. Dat is en blijft nog altijd voorbehouden aan kanker en ziekten van het hart- of vaatstelsel. Waar maken we ons dan druk om? Wel, we maken ons druk omwille van enkele redenen. Elke covid dode is er een te veel en kan, theoretisch althans, vermeden worden. Een heel aantal mensen sterft nu op een ogenblik dat dit in een "normale" situatie niet nu zou gebeuren. We noemen dat een voortijdige dood. Wat ook nog speelt is dat het virus kan en zal muteren en daardoor nog meer slachtoffers maken. En tenslotte, we willen eigenlijk niet uitzoeken wat er gebeurt als we geen maatregelen nemen. En ja, er zijn enkele landen waar men dat experiment wel aangegaan is (Zweden, Brazilië, de VS en wellicht nog een paar andere). Wat men daar wel vaststelt is dat het aantal corona doden rechtevenredig is aan de bevolkingsdichtheid. Hoe meer mensen op een bepaalde oppervlakte samenwonen hoe groter de overdraagbaarheid van de ziekte en hoe meer doden er vallen. Het tweede probleem is onze gezondheidszorg. De ziekenhuizen dus. Die krijgen meer klanten over de vloer dan ze kunnen bedienen en daardoor geraakt iedereen, patiënten en zorgverlenend personeel, overbelast en gaat de motivatie stilaan naar beneden. Wanneer iemand ziek binnenkomt in een ziekenhuis dan verwacht men dat die persoon binnen afzienbare tijd en zonder al te veel problemen daar weer gezond terug buitenkomt. Welnu, dat laatste wordt grondig ontregeld door corona. Er zijn domweg te veel opnames omwille van corona en de ziekenhuizen kunnen dat niet aan. Ik zou zeggen dat ze nu, na een jaar, op hun tandvlees zitten, maar eigenlijk vrees ik dat ze het tandvlees al voorbij zijn. Ze werken zich te pletter maar hebben het gevoel dat het dweilen is met de kraan helemaal open. Er komt geen einde in zicht en die uitzichtloosheid, dat vreet aan je. Net zoals die corona maatregelen ook vreten aan ieder van ons. Mijn indruk is dat jongeren, vooral dan zij die typisch een erg sociaal interactief leven leiden, dat deze jongeren minder onder de indruk zijn van de corona uitbraak dan zij die meer risico lopen om het loodje te leggen na een besmetting. Hoe zou je zelf zijn. Je wil wel meewerken aan het algemene belang en even je feest-ambities aan de kant zetten, maar laat het niet te lang duren zeg. Beste lezer, je begrijpt dat ik bij die risico groep behoor en dat ik beelden van zatte studenten die er een brallend en lallend een onderonsje van maken en daarbij hun kwijlsel dat beladen is met het virus kwistig in het rond strooien, me op het netvlies gebrand staan. Natuurlijk is dit niet de meerderheid van die jongeren, maar het zijn wel zij die via hun vele sociale interacties en verminderde naleving van de maatregelen om de covid verspreiding tegen te gaan een ideale broeihaard vormen. Nu wil ik wat cru zijn en sommigen confronteren met hun gedrag. Zij die menen dat covid-19 hen niet kan deren hebben misschien wel gelijk. Statistisch gezien heeft een bepaalde groep mensen, meestal jongeren, weinig of geen kans om ziek te worden van het corona virus na een besmetting. Ze willen hun vrijheid terug en ik kan ze daar geen ongelijk geven. Met andere woorden, de koe is nog niet vergeten dat ze zelf ooit kalf geweest is. Maar als je bij het lezen nu aanvoelt dat ik het over jou heb, lees dan zeker verder want het wordt nog leuker. Bij deze groep mensen speur ik een vlaag van egoïsme. Nee, jij wordt er niet ziek van, maar ik wel. En jij trekt je daar geen bal van aan. Dát is hoe ik die dingen zie en wat me stoort. Mateloos stoort. Ik wil je nu uitdagen. Jij, die jezelf onaantastbaar voor het virus waant en er lak aan hebt dat anderen er ziek van worden, ga jij die uitdaging aan? Draag steeds een attest bij je waarin je verklaart dat áls jij ook ziek zou worden door het corona virus je hiervoor geen medische behandeling wil. Dat maakt het nog net iets spannender voor jou, niet? En eigenlijk is dit een uitdaging voor eenieder die meent dat het corona virus een sterk overdreven verhaal is. Of zij die om een niet-medische reden het vaccin weigeren. Of zij die pertinent weigeren om een mondmasker te dragen of de maatregelen die de verspreiding tegen gaan weigeren na te leven. Ga die uitdaging aan. Als je ziek wordt van covid, ga dan niet naar een arts of een ziekenhuis. Laat die medische zorgen over aan zij die wél in het virus geloven en hun uiterste best doen om de verspreiding ervan tegen te gaan. In de VS is er een groep mensen die ondanks alles niet geloven dat het virus bestaat en als ze ziek worden door het virus en gehospitaliseerd moeten worden, ook dan nog blijven roepen dat het allemaal een verzinsel is. En ze stoppen pas met roepen wanneer ze geïntubeerd moeten worden. Hoe voelt zoiets aan als verplegend personeel? Word je daar niet moedeloos van? Dit is wat een verpleegster in een Amerikaans ziekenhuis erover schrijft. En wat me ook erg verbaast is dat die leiders die de pandemie minimaliseren er achteraf als de kippen bij zijn om zich te laten inenten. Liefst nog vóór alle anderen. Of nee, eigenlijk verbaast me dat niet. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. En ze hebben ook wel hun redenen om die onzin te verkondigen, maar dat is een ander verhaal. OVERZICHT VORIGE VOLGENDE |