30 april 2021

Bijna 20 jaar na de feiten ben ik dan toch uiteindelijk op het spoor gekomen van een "krimi" roman die me echt aanspreekt.
Blijkbaar ben ik niet de enige want er zouden ondertussen al zo een 70 miljoen exemplaren verkocht zijn uit de Millenium reeks van Stieg Larson.
Stieg was een Zweed die nooit genoten heeft van het succes van zijn boeken. De man overleed plots in november 2004, net voordat de drie eerste delen van zijn reeks werden uitgegeven. Hij had wellicht wel het vermoeden dat de boeken een schot in de roos waren, maar het drama dat zich in de echte wereld afspeelde na zijn overlijden is op zichzelf al een spannende roman. Dit echter laat ik aan jullie over om zelf te ontdekken. Laat me gewoon stellen dat het niet zo fraai is. (hint: zoek op Eva Gabrielson)

Stieg was opgevoed door zijn grootvader als een communist en hij was het dan ook in hart en nieren. Dat uitte zich op verschillende vlakken, maar voor hem stonden rassengelijkheid en respect voor vrouwen prominent vooraan. En wees gerust, de Millenium reeks is geen opsomming van holle frases die het communisme willen verheerlijken. Verre van.
Vooral zijn feminisme, iets wat hij nooit onder stoelen of banken gestoken heeft, komt zeer sterk naar voren in zijn boeken. Uitgevers willen echter omzet zien en de originele titel van deel 1 van de Millenium reeks heette in het Zweeds "Män som hatar kvinnor", of in het Nederlands "Mannen die vrouwen haten". In het Engels werd dat "The girl with the dragon tattoo". De Engelse titel geeft beter weer wie de hoofdrol speelt in de boeken, maar de Zweedse (en Nederlandse) titel geven beter weer waar het hem volgens Stieg in feite over handelde: mannen die vrouwen ge- en misbruiken.

Het hoeft geen betoog dat ik uitermate gecharmeerd ben door Lisbeth, de hoofdrolspeelster. En samen met mij nog miljoenen anderen. Ik denk dat iedereen wel een stukje van zichzelf herkent in Lisbeth, of dat ze tenminste toch bewondering opwekt bij de lezer voor een aantal van haar opvallende karaktertrekken. Ik hou sowieso van mensen met een markante persoonlijkheid en Lisbeth stelt hierin allerminst teleur.

Buiten de boeken zelf is ook het leven van Stieg het opzoeken waard. Er zijn, na het uitbuindige succes van zijn boeken, zoals steeds een aantal mensen die plots zichzelf bestempelen als zijnde Stieg-kenners. Volgens mij was zijn levensgezellin, Eva (Gabrielson), zowat de enige die Stieg écht door en door kende. Zij en Stieg waren twee handen op één buik. Wat er zich na zijn dood afgespeeld heeft is een drama op zich en echt wel de moeite waard om even na te trekken. Maar iemand die Stieg ongetwijfeld goed gekend moet hebben en daar ook iets over geschreven heeft was John-Henri Holmberg. En John citeert in zijn hoofdstuk het volgende wat Stieg ooit neergepend had:

De moord op Melissa was volgens de media een wrede en geplande marteldood, maar tevens een duidelijk "geval van krankzinnigheid" gebaseerd op jaloezie.
Haar vriend kon gewoonweg niet tolereren dat Melissa haar eigen pad wilde kiezen en zelf haar toekomst vorm geven ongeacht zijn wensen.

De moord op Fadime was volgens de media een duidelijk geval van een "cultureel geconditioneerde eremoord".
Haar vader kon gewoonweg niet tolereren dat Fadime haar eigen pad wilde kiezen en zelf haar toekomst vorm geven ongeacht zijn wensen.

Melissa en haar vriend, dat zal duidelijk zijn, waren ras-Zweden.
Fadime en haar vader waren immigranten.

Ondertussen verneem ik dat een Turks meisje, Lale Gül, geboren en getogen in Nederland, de haar opgelegde levenswijze de rug heeft toegekeerd en er een boek over geschreven heeft: "Ik ga leven" (ISBN 9789044646870).
Lale is ontzettend moedig en ze beseft maar al te goed dat ze een voor haar uiterst gevaarlijke weg is ingeslagen. Ik hoop dat ze haar leven vindt en dat ze zonder al te grote problemen hier oud mag worden. Ik hoop vurig dat ze niet het lot van Fadime zal ondergaan.

OVERZICHT              VORIGE                  VOLGENDE