| 23 maart 2025 We reizen om te leren (part 4). Het is al weer enige tijd geleden dat ik nog eens de pen ter hand genomen heb. Tijd om nog eens een vervolg te breien aan mijn belevenisen in Thailand. Wat wellicht opvalt is dat ik bijna per definitie in Thailand de jungle in trek. Vanaf de eerste reis naar Thailand ben ik onmiddellijk verliefd geworden op dat stukje natuur. En ik ben het nog steeds maar, toegegeven, het wordt almaar moeilijker om nog ongerepte jungle te vinden in Thailand. Mae Hong Son provincie is nog redelijk bezaaid met heelder lappen jungle en enkele provincies meer naar het noordoosten ook, zoals daar zijn Phayao en Nan. In mijn jeugd echter was de streek rond Fang, in het noorden van Chieng Mai provincie, nog een lust voor de zintuigen. Nu lijkt zowat alles er kaal gekapt te zijn. Mijn eerste stappen in de jungle waren fenomenaal te noemen. Een zeer dichte begroeiing, smalle paadjes, geen gemotoriseerd verkeer, vele beekjes die je al dan niet met natte voeten kon oversteken en hier en daar verscholen in het groene lover wat dorpjes, die dan in de regel bewoond werden door niet-Thai. Ik had direct mijn hart verpand aan die bergstammen, want dat waren de bewoners meestal. Die mensen kenden geen enkele luxe zoals ik die gewend was. Water werd aangevoerd via bamboe leidingen vanuit hoger gelegen gebieden. Ook niet overal, maar de meest inventieve stammen hanteerden dit principe. En watertoevoer was dan zowat de enige voorziening die er was. Natuurlijk was er geen elektriciteit. Vanaf 6 uur 's avonds moest men zich behelpen met petroleumlampen die verbazend veel licht gaven. Onnodig te zeggen dat het er 's nachts dan ook pikdonker werd. Het duurde wel een hele poos, enkele jaren zelfs, voor ik erachter kwam dat dit voor mij idyllische leven toch niet echt was wat ik zag. Mettertijd begon ik er meer en meer mensen te kennen, en zij mij ook natuurlijk, want ik bleef er maar terugkomen. Maar dan gingen stilaan ook mijn ogen open, telkens als ik moest vaststellen dat mensen die ik kende plots overleden waren door ziekte of ongeval. Jonge mensen vaak, die nog een heel leven voor zich hadden. Na verloop van jaren was ook de Thaise politie er present en kwamen ook de pesterijen van hen ten opzichte van de bergstammen. Er was niets wat ik daaraan kon doen, ook al niet omdat deze zaken zich meestal in de echt afgelegen gebieden afspeelden, onttrokken aan de ogen van pottenkijkers. Maar ik kreeg die verhalen wel te horen via verschillende kanalen en het deed me pijn. Waarbij ik niet wil zeggen dat alle bergbewoners aldaar koorknapen waren. Zeker niet. Wat ik me na verloop van tijd toch begon af te vragen was hoe die mensen daar konden overleven zonder enige bron van inkomsten. Zowat alle handel die ze konden drijven was tussen de verschillende bergdorpen, maar daarbuiten, in het dal, konden ze zo goed als niets uitrichten. En toch leken ze aan cash geld te geraken. In het begin werd me voorgehouden dat dit was door de toeristen die er naartoe kwamen en ik denk dat dit voor een deel inderdaad ook zo was. Maar na verloop van tijd leek het me toch toe dat toeristen er niet zo veel geld achterlieten dat dit zou toelaten dat bijna het hele dorp gemotoriseerd was. In het begin waren dat brommers, dan kwamen er tweedehandswagens en daarna grote nieuwe wagens. En dat terwijl de stroom toeristen er jaar na jaar verminderde. Er was één bepaald dorp waar ik bijna kind aan huis was. Ik kwam er vaak en men kende me ondertussen ook. Ik verbleef er altijd bij dezelfde familie en ze lagen me nauw aan het hart. Zo nauw zelfs dat ik enkele van de mannen uitgenodigd had om naar Pattaya (aan zee) te vliegen waar we dan samen enkel dagen zouden doorbrengen. De man bij wie ik verbleef was de broer van de "burgemeester" van het dorp. Die kende ik dus ook vrij goed. En wat me opviel was dat de burgemeester altijd en overal gewapend rondliep in de bergen. Ik heb hem nooit zonder een pistool aan zijn zij gezien. Eenmaal heb ik hem ook weten dat pistool trekken. Eén van de dorpelingen, een jongeman van zo'n jaar of twintig schat ik, liep wild krijsend door het dorp. Ik weet niet wat hem bezielde maar na een tijdje ging de burgemeester eropaf, trok zijn pistool en zette dat tegen de slaap van de jongeman. Hij schreeuwde hem iets toe in hun dialect en dan kalmeerde de jongeman een beetje. Toen stelde ik ook vast dat de burgemeester de sjamaan van het dorp was en dat hij vastgesteld had dat de jongeman bezeten was door kwade geesten. Ik kwam geen verdere details aan de weet. Enkele ogenblikken later werd ik uitgenodigd in de hut van de burgemeester. De jongeman zat er ook. Voor de burgemeester stond op de grond een brandend houtskoolvuurtje. Hij begon met een soort kwispeltje dat hij in een vloeistof doopte de jongeman te besprenkelen terwijl hij een soort gebeden reciteerde met een zangerige stem. De jongeman kalmeerde helemaal. En toen, plots, greep de burgemeester een handvol gloeiende kooltjes uit het vuur en propte die zonder te verpinken in zijn mond. Toegegeven, hij overgoot die BBQ daarna snel met zelfgestookte whisky, maar ik zou het hem toch niet willen nadoen. En daarmee was het hele zaakje afgehandeld. Na enkele jaren kwam ik erachter dat men in het dorp er ook nevenactiviteiten op nahield: opiumhandel. Nee, beste lezers, ik zelf heb me data nooit mee ingelaten. Ik heb het spul nooit gebruikt en ook nooit verhandeld. Wel heb ik het zien oogsten en heb lang door de papaverplantages rondgezworven. Een ooit kwam mijn vriend in het dorp de hut binnen waar ik zat en wierp me een soort gummi bal van zo'n 15 cm doorsnede toe. Ik bekeek het ding met enige verbazing to mijn vriend me zei dat het ruwe opium was. Het was een bepaalde hoeveelheid die men daar ter plaatse een "joy" noemde. Ik schat het op ongeveer een kilogram. Ik zat daar met die bal in mijn handen terwijl me de nodige uitleg erover verschaft werd. Het daagde me plotseling waar de onverwachte rijkdom van het dorp vandaan kwam. Mijn goede vriend was dus een opiumsmokkelaar. Dat heeft mijn relatie met hem helemaal niet aangetast maar ik heb hem toen wel gezegd dat ik daar niets mee te maken wilde hebben. Wat hij ook begreep. Waar ik vele jaren later achter gekomen ben is dat zijn broer, de burgemeester, de spil was van de opiumhandel in die streek. Hij is er in 2016 ook voor gearresteerd en veroordeeld geworden. Lees even mee wat er in 2017 van in de krant stond: Hij (de burgemeester) vertelde ooit in een interview dat hij zich als kindsoldaat aansloot bij de anticommunistische Kuomintang en opklom in de rangen. Zoals veel Kuomintang-kaderleden vocht hij later voor Thailand tegen communistische opstandelingen in de jaren '70 in ruil voor asiel.Mijn goede kennis bleek dus dé drugsbaron van Thailand te zijn. Op het ogenblik van zijn arrestatie was hij 75 jaar oud. Ik heb hierna nooit meer iets van hem gehoord. OVERZICHT VORIGE VOLGENDE |