4 juli 2021

Op 4 juli lijkt het voor de hand liggend dat ik me zou gaan vermeien in het thema onafhankelijkheid, de Amerikaanse Declaration of Independance indachtig.
Niet dus. Er zijn nu eenmaal belangrijker dingen in het leven dan de onafhankelijkheid van de VS.

Afgelopen vrijdagavond kwam mevrouw mijn echtgenote de keuken binnengestapt met in haar zog een klein mormel.
Ze had het dus toch gedaan. Ondanks dat ik haar tientallen keren een beslist 'nee' had gegeven op haar vraag of we opnieuw voor een hond zouden gaan heeft ze, naar aloud gebruik, mijn stem in deze volledig genegeerd.
Het maakte niet uit welke dreigementen ik uitte en, ook het vooruitzicht dat als zij weer een hond in huis zou nemen, ik hetzelfde zou doen, bleek de drang naar een viervoetige vriend groter te zijn dan alle onheil dat ik over ons zou afroepen.

Waarom ze weer ging voor een hyperkinetische jachthond is en blijft me een raadsel.
Toegegeven, onze vorige, die zich nu wellicht in haar graf omdraait, was van hetzelfde merk en wij zijn in onze familie nogal merkgetrouw. Het is dus weer een Bretoense Spaniel geworden. Ook gekend als een Epagneul Breton. Een staande jachthond.



Het beestje is in tegenstelling tot wat we gewoon waren niet gezegend met rosse vlekken en ze is geboren zonder staart. In vaktermen wordt dit laatste 'anura' of 'anuro' genoemd.
Blijkbaar worden er regelmatig Epagneul pups geboren die een korte of helemaal geen staart hebben. De onze is er zo een, zonder staart. Niet gecoupeerd dus, maar van nature uit staartloos. De mama was ook staartloos en in het nest van 4 pups waren er twee met en twee zonder staart. Dat fenomeen wordt bepaald door een mutatiie van een gen dat T-box transcription factor ofte T gen (C189G) genoemd wordt. Het is in België (sinds 2006) en veel andere landen bij wet verboden om de staart operatief of op een andere manier in te korten, iets wat men vroeger vrij frequent wel deed.
Het beestje komt van goede huize en beschikt over een heuse stamboom.
Alleen zou het ontbreken van een staart ons en de kweker zuur kunnen opbreken als we niet kunnen bewijzen dat de hond deze C189G mutatie heeft. Wordt in een lab via een DNA test vastgesteld. En nieuw is dat dit nu door 2 verschillende labs dient vastgesteld te worden. Was reeds eenmaal gedaan door de kweker dus wij moeten nu een afspraak maken met de veearts om dit nog een tweede maal te laten testen en bevestigen.

Ik had er toch al wel een aangebrand voorgevoel van dat we weerom een hond in huis zouden halen en had me dus stilletjesaan al wat meer verdiept in het ras. Een filmpje van een jager die met zo een hond op jacht is heeft heel wat verduidelijkt. Die hond loopt dus niet echt weg van de jager, maar werkt in een grote boog om hem heen om zo het klein wild in beeld te brengen. En daarna, met wat geluk, schiet de jager het klein wild af en niet de hond.

Op een website van jagers lees ik:

Onder kleinwild verstaan we volgende soorten (volgens het Jachtdecreet – Art 3):
    Haas
    Fazant
    Patrijs
    Korhoen

Het is dus duidelijk voor mij dat kippen daar niet tussenstaan. Hopelijk is dat ook duidelijk voor de hond.

Ze (mijn echtgenote) heeft de onze gekocht bij een jager/hondenfokker. En als ik haar uitleg zo hoor dan heeft die man echt een groot hart voor honden. Waarom dat niet zo is voor alle dieren is me een raadsel want ik vind het nog altijd vreemd dat mensen zich kunnen vermaken door het bewust doden van dieren. En dat is duidelijk niet het vermaak van die dieren zelf. Jager en hond zullen wellicht wel genieten van dit spektakel en het adrenaline niveau in hun bloed gevoelig weten stijgen, maar het nut van jagen in de 21ste eeuw ontgaat me voorts volledig.
Oh ja, verschillende jagers hebben me al trachten uit te leggen dat ze zorgen voor een evenwicht in het wildbestand en dat het dus een goede zaak is dat ze de natuur een handje helpen, maar ik vind dat toch maar een erg flauw excuus. Je kan die beesten ook vangen, wat blijkbaar veel moeilijker en minder opwindend is, en ze daarna gericht euthanaseren zodat ze niet afzien. Maar nee, een kogel door hun lijf, dat is wat die beesten te wachten staat. Hoe zou de jager zich voelen als de rollen nu eens omgekeerd waren?
En ik hoor soms ook de verhalen van hoe opwindend het wel niet is als ze dicht bij groot wild genaderd zijn om dat dan vanuit een hinderlaag af te knallen. Mijn voorstel om precies hetzelfde te doen, maar dan gewapend met een camera, wordt steevast als nonsens van de hand gedaan door de jagers. Nee, het beest leeft en moet dood en daarmee basta.

Toen mevrouw mijn echtgenote de vorige hond in huis haalde heb ik me daartegen ook verzet. Haar belofte echter om te stoppen met roken als ze de hond mocht hebben deed me inbinden en de hond kwam er. Drie maanden later was mevrouw mijn echtgenote terug aan het roken geslagen.
Ze wist dat deze truc geen tweede maal zou kunnen toegepast worden, dus er werd een andere taktiek toegepast en ze kwam met het beestje thuis tijdens een verrassingsaanval. Onomkeerbaar. Geen terugkeer meer mogelijk.

En wat doet een man dan? Ja, natuurlijk, de man geeft toe.
Ik heb nu wel een andere ingesteldheid ten opzichte van de nieuwe hond dan tegenover de vorige en ga me actief moeien met de opvoeding ervan. Bij de vorige heb ik dat bewust niet gedaan, maar ik voelde wel dat dat beestje zich niet goed in haar vel voelde. Hopelijk gaat onze nieuwste aanwinst een ietwat gevulder leven tegemoet.

Dat opvoeden van die hond houdt op zich niet zo veel in. Ze moet maar een paar commando's kennen en die zonder dralen opvolgen.
Het belangrijkste commando wordt "kom". Onze vorige lapte dat steevast aan haar laarzen. Deze nu gaat toch beter moeten presteren en zal hoe dan ook toch naar mij moeten komen als ik ze roep.
En wat ik ook wil is dat ze steeds haar behoefte gaat doen op dezelfde plaats in onze tuin. Ik wil met opgeheven hoofd, de blik vooruit, kunnen wandelen in onze tuin. En niet steevast de blik geconcentreerd en speurend naar de grond gericht om te vermijden dat ik in een hondendrol stap.
Voorts lees ik zowat overal dat honden van dat kaliber een bezigheid nodig hebben. Ze hebben een heel gevoelige neus en rangschikken zich tussen de beste speurhonden. Haar opleiden om mensen op te sporen lijkt me wel wat. Zo in de trant van iemand die zich ergens verstopt en we laten dan de hond aan een sok of zoiets van die persoon ruiken en het beest kan op zoek naar de verstekeling.
Nu nog opzoeken hoe men zoiets best aanpakt en of dat best in clubverband gebeurt.

Ik hoop dat dit beestje een lang en gelukkig leven tegemoet gaat. En wij ook.
Nu alleen weer terug gewend raken dat ik het poortje altijd dicht moet doen en dat er weer overal hondendrollen kunnen liggen.

Update 19 juli 2022

Het beestje is ondertussen al meer dan een jaar bij ons. Wat ik vaststel is dat het een erg gevoelig beestje is. Voor het minste krimpt ze ineen als zou ze onwezenlijk schrik hebben (wat op dat ogenblik dan misschien ook wel zo is). Het is duidelijk dat de hond geen voortvarende onverschrokken leidster is. Nee, eerder een onderkruipertje. En ze laat ook duidelijk merken wat haar gevoelens zijn. Ze kan ook wel eens nukkig uit de hoek komen.

Niet dat het geen lieve hond is. Nee, het is een super-lief beestje. Maar qua karakter verschilt ze niet zo veel van de vorige, al was die wat minder emotioneel.
En wat blijkbaar kenmerkend is voor het ras is dat het "kom" commando steevast straal genegeerd wordt. Van mij moet ze maar op 1 bevel reageren, maar dat weigert ze obstinaat. Ik maak daar soms misbruik van. Wanneer ik niet wil dat ze ergens naartoe gaat, dan ga ik daar naartoe en roep ze. Dan komt ze gegarandeerd niet en blijft koppig waar ze is.
Nu nog uitzoeken hoe ik haar wél kan doen komen.

OVERZICHT              VORIGE                  VOLGENDE