| 8 juli 2021 Eindelijk, de ontbrekende zus is gevonden. Oef. Omdat kennelijk zoveel vrouwen de reeks De Zeven Zusters met veel overgave lazen en ik vind dat mannen ook 'vouwenliteratuur' mogen en moeten lezen heb ik me eraan gewaagd. In het begin was het wel even wennen. Mevrouw Riley neemt uitgebreid haar tijd om allerhande details te beschrijven in haar boeken die op zich weinig bijbrengen aan de verhaallijn. Zo bijvoorbeeld kan ze ontbijt-conversaties tot op het irritante af uitgebreid en woordelijk neerpennen. Maar na een tijdje geraakte ik eraan gewend en nu bekijk ik die details toch vanuit een ander oogpunt. Lucinda (mag ik Lucinda zeggen?) schept een bepaalde sfeer door al die details te vermelden en het maakt dat je jezelf ook een beetje kan terugvinden buiten de verhaallijn. Er wordt haar (Lucinda) verweten dat ze niet echt literaire werken schrijft. Mijn reactie hierop: En wat dan nog? Vooreerst moet je voor jezelf uitmaken waarom je een boek wil lezen. Ik doe het om twee redenen. De eerste reden is dat dit toelaat dat ik "mijn zinnen verzet". Ik vind het vaak bijzonder moeilijk om de mallemolen die mijn hoofd wel eens wil beheersen een halt toe te roepen. Wanneer ik me verdiep in een goed verhaal dan denk ik aan dat verhaal en fantaseer erover. Dat dringt andere beslommeringen naar de achtergrond en geeft me een ontspannen gevoel. Ik kan gerust een boek lezen dat geen literaire hoogstandjes bevat en er toch van genieten. Maar, je kan nu eenmaal Lucinda Riley niet vergelijken met pakweg Umberto Eco. Dat zijn twee totaal verschillen de categoriën. En dan heb ik het nog niet over Bavo Claes, die op ieder pagina Vlaamse (Nederlandse?) woorden oprakelt waarvan ik geen flauw idee heb wat ze betekenen (en ik weiger ze op te zoeken in een woordenboek omdat het zulke exoten zijn die de meeste mensen toch nooit in hun leven gaan gebruiken). Een tweede reden voor mij om een boek te lezen is het vergaren van kennis. Ik kan me echt vinden in een goed wetenschappelijk werk. Weliswaar enkel als dat over onderwerpen gaat die me interesseren. Maar ik heb een nogal brede interesse zodat het in feite bijna alle kanten uit kan. Het probleem met het lezen van wetenschappelijke werken is dat ze me (nog meer) aan het denken zetten. Terwijl ik zo iets lees gaat mijn mallemolen weer aan het werk en vliegen de bedenkingen in het rond. Ik fantaseer er dan maar op los en vraag me dan af wat er misschien nog allemaal mogelijk is. Ik kan zodanig in gedachten verzonken zijn dat ik gewoon verder lees terwijl ik nadenk over iets wat ik net gelezen heb. Dat kan soms een paginja of meer zo verder gaan. Onnodig te zeggen dat ik nadien die pagina(s) opnieuw dien te lezen want ik heb daar dan niks van onthouden. Ik kan dus iets lezen en tegelijk over iets anders nadenken. Waarbij ik niets onthoud van wat ik gelezen heb. Het eerste boek van Lucinda begint met een erg onwaarschijnlijk verhaal. Zes geadopteerde meisjes in eenzelfde gezin weten niets over hun afkomst en stellen zich daar ook geen vragen over. Ze leven een vrijwel zorgeloos leventje bij hun steenrijke adoptievader en de wereld draait door. Dit gegeven, dat iemand zich geen vragen stelt over zijn afkomst, en al zeker als die persoon goed weet dat hij/zij een geadopteerd kind is leek me ongelofelijk onwaarschijnlijk. Tot ik erover begon na te denken (ja ik denk af en toe na) en tot de vaststelling kwam dat ik in feite ook zo goed als niets wist over mijn eigen vader. De man is verongelukt toen ik 1 jaar oud was. Ik heb dan ook geen herinneringen aan hem en ben vrij en vrolijk opgegroeid in een gezin met een zus en twee broers dat in goede banen werd geleid door mijn moeder. Heel af en toe vertelde mijn moeder me wel wat over mijn vader, maar dat kwam nooit omdat ik daarnaar gevraagd had. En ik heb daar voorts ook nooit op eigen initiatief iets over gevraagd. Hoe onwaarschijnlijk is dat gegeven dan in de boeken van De Zeven Zusters? Het is mezelf overkomen! Het heeft er wel toe geleid dat ik me wat meer ben gaan verdiepen in het verleden van mijn vader. Mijn zus had al wat opsporingswerk gedaan en dat gaf al een goed beeld. Gelukkig had de man nogal wat sporen nagelaten zodat we wel een en ander over hem aan de weet kwamen. En, ongelukkig had de man nogal wat sporen nagelaten want wat we aan de weet kwamen was niet eenduidig positief te noemen. Misschien is er altijd al in mij een stemmetje geweest dat zei om de zaak niet uit te spitten. Nu weet ik ook waarom. Mijn vader's oorlogsverleden was niet echt onbesproken. Nu weet ik niet hoe goed of slecht de Nederlandse vertalingen van Lucinda's boeken zijn (merk op dat ik neig naar de Engelse spellingvoorschriften omdat die veel logischer zijn dan de Nederlandse) en ik koop dan ook bij voorkeur de boeken in de taal waarin ze origineel geschreven zijn. In dit geval het Engels. Als je Lucinda's woordenschat vergelijkt met die van pakweg Tim Willocks dan merk je al gauw erg grote verschillen. Lucinda's taalgebruik laat toe dat haar boeken vlot te lezen zijn. Dat een boek van haar 700 of 800 paginas telt maakt niet zoveel uit. Je hebt zo 100 paginas gelezen voor je er erg in hebt. En daarmee vaag ik in één klap het label "stationsromannetje" van de tafel. Lucinda's boeken zijn knoerten van boeken en die steek je niet zomaar even weg in je jaszak of je handtas. Maar, gezien het literaire niveau van haar boeken kwam ik samen met een goede vriend tot de conclusie dat we hier te maken hebben met de "veredelde stationsroman". Niet lezen dan maar? Verdorie nee. Zeker lezen die handel. Er zijn daar enkele goede redenen voor:
Lucinda laat dus bijna steevast uitschijnen wat de volgende stap zal zijn in haar boeken. Je kan dit flauw vinden maar toch, het leest heel vlot. En de verhalen zitten goed in mekaar. En gelukkig schetst ze geen diepgaande psychologische profielen van haar personages. Dat zou de zaak verpesten vind ik. Je leert wel voor een stuk hun karakters kennen, maar veel verder gaat het niet. En dat is ook niet nodig. Ze gebruikt ook geen hoogdravende taal zodat alles vlot leesbaar en begrijpelijk is. Met andere woorden, het gaat voorruit. De ontbrekende zus ligt klaar op mijn bureau om gelezen te worden. Of wat daar moet voor doorgaan want het is echt wel een chaotisch gebeuren. Mijn bureau bedoel ik. Maar eerst worstel ik nog door een duister middeleeuws verhaal dat bulkt van de moorden en het bloedvergieten. Het verhaal speelt zich af in Parijs ten tijde van de grote hugenoten-moordpartij. De
Bartholomeusnacht of (Parijse) bloedbruiloft was een massale
moordpartij op hugenoten (Franse calvinisten) die te Parijs plaatsvond
in de nacht van 23 op 24 augustus 1572. In de loop van de
daaropvolgende maanden verspreidde zich een golf van geweld over heel
Frankrijk, waarbij uiteindelijk tussen de 5.000 en 30.000 hugenoten de
dood zouden vinden.
Het bloed druipt dan ook van iedere pagina af. Eens wat anders dan de
reeks van de Zeven Zussen.Zo leert ons wikipedia. En ondertussen weten we allemaal dat Lucinda Riley op 11 juni 2021 overleden is aan de gevolgen van kanker, enkele maanden nadat boek 7 verschenen is. Spijtig want ze was een sterke vrouw en had heel wat in haar mars. Gelukkig noteerde Lucinda het meeste van haar verhalen in een dictafoon, zodat ze zelf niet alles moest uittikken. Zo is deel 7 dan ook nog ter wereld gekomen toen ze reeds zwaar ziek was. En blijkbaar zou deel 8 ook reeds bestaan en uitgebracht worden in het voorjaar van 2023 (spoiler: het boek draagt de titel "Atlas: The Story Of Pa Salt"). Dit deel 8 werd deels geschreven door Lucinda en zal verder afgewerkt worden door haar zoon Harry Whittaker, met wie ze eerder al samen boeken schreef. Update 11 september 2021. Het is al een tijdje geleden dat ik me door de geschiedenis van de zevende zus gewroet heb. Het boek is geschreven in de typische Lucinda Riley stijl. Er was eigenlijk maar één ding dat me stoorde in het verhaal en dat is dat het hoofdpersonage met een verleden zit welk ze fanatiek weigert te delen met haar naaste familie. En eenmaal je erachter komt wat dat verleden is dan vind je het toch maar heel zwak van dat personage om daar zo een heisa over te maken. Nu ja, het is een deel van het verhaal en het helpt wel om de plot een beetje te lengen en gaande te houden. Ik moet toegeven dat dit boek me het minst bekoord heeft van de hele reeks. Maar toch vond ik, achteraf gezien, dat het zeker de moeite waard was. Nu is het wachten op deel 8. Update 19 juli 2022 Nu dacht ik dat ik eindelijk deel 8 voor een prikje op de kop had kunnen tikken bij Boekenfestijn. Wat een desillusie toen het boek thuis toekwam en ik vaststelde dat het in feite boek 7 was, maar nu dan de Nederlandse vertaling. Boek 8 verschijnt pas in mei 2023, pipo. Ik heb dit tijdens mijn boekenkoopcarrière nu al enkele keren gedaan. Ik browse wat doorheen aanbiedingen van boeken en dan plots kom ik een boek tegen dat me heel erg interessant lijkt. Vanzelfsprekend koop ik dat dan onmiddelijk. Om daarna vast te stellen dat ik dat boek reeds in mijn bezit had. Het probleem met die dubbele aankopen is dat ik me dat pas realiseer wanneer het boek thuis toekomt en ik er begin in te lezen. Meestal na enkele zinnen besef ik dan dat ik er weer eens ben ingetrapt. Ik denk dat het stilaan tijd is dat ik er dan toch maar eens werk van maak en mijn bibliotheek begin te inventariseren. Niet dat ik enig benul heb van hoeveel boeken ik nu heb, maar toch te veel om ze allemaal te kunnen onthouden. Update 5 februari 2024 Het achtste en laatste boek is in verleden jaar (2023) dus effectief verschenen. Ik koop dat dan niet onmiddellijk wegens te duur. Ik wacht dan tot ik dat boek ergens voor een vriendenprijsje op de kop kan tikken. Dat is verleden week gebeurd. Sorry Lucinda en Harry, maar ik moet ook rondkomen met mijn pensioentje hé. Dat dit meer dan waarschijnlijk het laatste boek in de reeks is kunnen we als een feit voorstellen. Lucinda is ondertussen overleden (spijtig) en in dit laatste deel wordt alles uit de doeken gedaan wat er aan vraagtekens overbleef in de vorige delen. En er waren nogal wat vraagtekens. Ik heb de boeken van die reeks allemaal uitgelezen en ben steevast na ieder boek met een handvol vragen blijven zitten over zaken waarvan ik verwachtte een antwoord te vinden in de betreffende boeken. Niet dus. Voor zover ik het begrijp was dit min of meer bewust zo gedaan omdat Lucinda al van bijna het begin in haar hoofd had dat er uitleg verschuldigd was aan de lezers in een laatste boek. Lucinda heeft voor haar overlijden, toen er sprake was om de reeks te verfilmen, al een samenvatting van een 30-tal pagina's gemaakt waarin de ontbrekende schakels worden onthuld. En dan heeft haar zoon (Harry Whittaker) dat achteraf in een boek gegoten. Naar goede gewoonte meer dan 700 pagina's. Als auteur staat Lucinda nog steeds prominent op de cover vermeld, maar ik denk toch dat het Harry was die het meeste ervan geschreven heeft. Dit geheel in de trant van zijn moeder en ik vind dat hij daar vrij goed in geslaagd is. Net zoals de andere boeken van de reeks kan je ook dit boek zien als een veredeld stationsromannetje, maar toch, het zijn telkens weer meeslepende verhalen, zodat ik ze toch enkele klassen hoger wil noteren. De boeken zijn spannend en aangenaam om te lezen. Geen ingewikkeld taalgebruik of hoogdraverij maar top klas ontspanning. Wat een goed boek immers hoort te zijn. Voor je aan deel 8 begint toch even dit: weet dat om dit deel goed te kunnen volgen je voluit je geheugen erbij moet hebben en uit de andere zeven delen informatie gaat moeten putten die je dan weer op het goede spoor zet. Ja, Harry doet wel erg zijn best om je her en der geheugensteuntjes te geven, maar boek 8 staat bol met de namen van de personages uit de zeven vorige boeken en dat kan wel eens verwarrend zijn. Je wil het spoor wel eens bijster raken. Je merkt ook dat naarmate het boek vordert Harry er de vaart wil inhouden en de verhalen over de geschiedenis van de adoptie van de kinderen steeds korter maakt. Je krijgt wel de nodige info, maar de kenmerkende stijl van zijn moeder (Lucinda) die echt op alle details uitvoerig inging, blijft langzamerhand, naarmate het boek vordert, toch steeds meer afwezig. Ik meen dat hij beter het boek zo'n tweehonderd pagina's langer had gemaakt, maar ik begrijp ook dat de druk om te (moeten) publiceren enorm groot geweest moet zijn. Misschien dat hij er ooit nog een negende deel aan vast moet breien om werkelijk in alle rust te kunnen uitbollen. Het is moeilijk om het boek weg te leggen en te stoppen met lezen. Er zullen er wel zijn die het boek in één trek gaan uitlezen, maar, trage lezer dat ik ben, ik doe er toch wel langer over. Het verhaal is als een rollercoaster en je wordt er echt in meegesleept. Ik heb enorm van genoten van alle boeken (boek 7 was wel iets minder), maar ik besef ook dat deze reeks wellicht niet iedereen zijn ding gaat zijn. Smaken en kleuren, weet je wel... Hoe het eindigt? Spoiler, zo: "And she knew they had gone." Dat is de laatste zin, onderaan op pagina 764. De rest moet je zelf maar lezen. OVERZICHT VORIGE VOLGENDE |