26 juli 2021

Over godinnen en luchtballons

We hadden gehoopt dat het voorjaar en de zomer van 2020 zich zouden herhalen in 2021. Helaas, ijdele hoop.
Wie gedacht had dat klimaatverandering ons wis en zeker richting semi-tropen zou sturen komt, vooralsnog, bedrogen uit. Het Toscaanse klimaat (natte winters en droge hete zomers) waarmee wij Belgen gezegend zouden worden als gevolg van de klimaatverandering laat nog op zich wachten. De natte winter hebben we gehad. Tot daar was de voorspelling correct. Maar dan kwam het natte voorjaar en nu zitten we volop in de natte zomer. Zo veel impact blijkt die klimaatverandering nu ook weer niet te hebben. Dit is eerder meer van hetzelfde van wat we al jaren kennen in Belgenland. Ik zie het eerder als een manifestatie van plaatselijke fenomenen. Een buiten proportie zware regenbui hier en daar, dat wel, maar voorts, business as usual. Regen, regen, regen... Mijn hoop op hete droge zomers is alweer verzwonden als sneeuw voor de zon.

Er werd ondanks alles evenwel een min of meer droge week voorspeld en we hadden wat tijd beschikbaar (tijd is een kostbaar goed voor gepensioneerden) en dus werden plannen gesmeed om de motorhomes nog eens van stal te halen. Na lang wikken en wegen werd Aarschot aangeduid als ontmoetingspunt.
We waren er vrij zeker van dat Aarschot grotendeels gespaard was gebleven van de zware regenval de week voordien, dus er kon ons weinig gebeuren.
Echter, Aarschot ligt aan de Demer en de Demer kreeg nogal wat water te verduren zodat deze tot aan de rand gevuld was met snel vlietend water. Op een enkele plaats stond zelfs het jaagpad onder water. Niets echter wat een fietstochtje in de weg stond.

Omdat de politie van Aarschot moeilijk begon te doen (je mag er maar 48 uur staan en die hadden meneer B en mevrouw A reeds ruimschoots overschreden) werd beslist om nieuwe vaste bodem op te zoeken op de parking van het Kasteel van Horst te Holsbeek.
Dit kasteel is een leuke fotogenieke plaats en meneer B was in zijn nopjes.



En blijkbaar was niet enkel meneer B in zijn nopjes als we voortgaan op bovenstaand beeld. Het weer viel mee en dat leidde kennelijk tot vlinders die zich ergens ter hoogte van de buik nestelden.

Maar, we hadden de fietsen bij. Mevrouw C, mevrouw A en meneer B hun exemplaar was voorzien van een cheat code in de vorm van een elektrisch motortje. Meneer K is de mannetjesputter van het gezelschap en zweert bij het kunnen van de eigen benen. Hij trapt zich een weg over berg en dal dat het een lust is en geeft geen kik als het ergens bijzonder steil omhoog gaat. Meneer B (en de dames ongetwijfeld ook) prijzen zich gelukkig dat er op bepaalde punten van het traject enige assistentie ter beschikking is om hun een extra zetje te geven en alsnog de top te halen. (de benen, nietwaar Fred, de benen)
We gingen de Vlooybergtoren opzoeken en bewonderen.

De weg naar de toren (wat eigenlijk een trap is) kenmerkt zich door enkele semi-pittige heuveltjes die overwonnen dienen te worden. Gesterkt door onze motortjes waanden we ons onoverwinbaar. Tot op het ogenblik dat meneer B in zijn achteruitkijkspiegeltje een fietsend duo in de verte zag naderen.
Het waren twee jonge freules en ze reden kennelijk moeiteloos de helling op. Zonder elektrische assitentie. En niet dat ze zich als doel gesteld hadden om de oudjes voor hen in te halen, nee, ze gingen ons gewoon met zo een rotvaart bergop voorbij dat Meneer B naar adem diende te snakken.
Twee godinnen op een koersfiets, het lijf getooid in een weinig verhullend strak fietsgewaad, met door de zon gebronsde armen, schouders en benen. En met de obligate fietshelm netjes op het hoofd. Een beeld dat nog steeds door meneer B's hoofd spookt. Zelden was ingehaald worden door het zwakke geslacht een meer gewaardeerde actie.
(gezien meneer B toch al snel enkele minuten nodig heeft om de camera boven te halen en in te stellen en dit tafereel zich op enkele seconden tijd afspeelde kan er hier geen fotografisch materiaal aangedragen worden, waarvoor u, lezer, de welgemeende excuses worden aangeboden. Ik stel voor dat u zich tracht in te leven in de hierboven aangehaalde beschrijving van het tafereel en dat u zich in gedachten maar eens goed laat gaan.)

Bij inspectie van de Vlooybergtoren (wat dus eigenlijk een trap is) stelden meneer K en meneer B vast dat de constructie geheel en al van staal is. Ze bleven er zich het hoofd over breken hoe het ooit mogelijk geweest is dat een handvol kwajongens deze structuur in brand gestoken hadden.
We hebben het geluk gehad om een inboorling hierover aan te spreken en blijkbaar is de toren geëxplodeerd na een uit de hand gelopen experiment om de aandacht van aliens te trekken via een lichtbaken. Of de aliens deze fratsen hebben kunnen waarnemen kon niet bevestigd worden. Wel dat het de onverdeelde aandacht getrokken heeft van de plaatselijke politie en dat de verzekeringsmaatschappij en de respectieve ouders hebben kunnen afdokken om de toren in zijn oude glorie terug te herstellen.
Wij hebben dus het herstelde exemplaar kunnen bewonderen, welk nu het opschrift draagt "Ik ben niet zoals ik was".
In tegenstelling tot de voorbijflitsende godinnen was er wel tijd genoeg om een foto te nemen van de toren die stilstaat en zich gewillig laat fotograferen.



In de buurt van de toren zou ook een plaats zijn waar we met de camper mochten staan en bij nader onderzoek bleek deze paats veel aantrekkelijker dan de parking van het Kasteel van Horst. Meneer K en meneer B besloten dan ook unaniem om te verkassen, zonder inspraak te dulden van mevrouw C en mevrouw A. We hebben daar achteraf geen spijt van gehad. Het gras was er inderdaad groener.

Bleek al gauw dat onze nieuwe staanplaats ook regelmatig gebruikt werd als lanceerplatform voor heteluchtballons.



En toen begon het weer te regenen.

OVERZICHT              VORIGE                  VOLGENDE