| 10
augustus 2021 Over de zin en onzin van reclame Er was al langer sprake van, maar vandaag werd het eindelijk wereldkundig gemaakt: we gaan verplicht naar reclame op TV moeten kijken. Ik verzet me hier heftig tegen. Hoe zit het in mekaar? Enkele aanbieders van digitale TV (Telenet, Proximus) hebben samen met bepaalde zendergroepen (VTM, Play, VRT) afgesproken dat wanneer we digitaal iets opnemen (op een digicorder bv) we de eerste minuut van het reclameblok voor de aanvang van het opgenomen programma, niet meer zullen kunnen doorspoelen. We gaan dus verplicht een minuut reclame op ons scherm door de strot geduwd krijgen. Gelukkig is er nog geen controle of we ook daadwerkelijk naar die reclame gekeken hebben. Oef. En ook gelukkig is dat men dit niet verderzet voor de reclameblokken die tijdens de duur van het programma ook nog eens hun best doen om ons dingen aan te praten die we niet nodig hebben. Daar kunnen we nog vrij en vrolijk verderspoelen. Weerom oef. Voorlopig althans. Voor alle duidelijkheid, ik ben niet principieel tegen reclame. Zolang ik er maar mee kan lachen. Reclame op TV moet voor mij dus geestig zijn. Dan kijk ik er zelfs graag naar. Maar alles wat niet geestig is en zelfs regelrecht zo dom overkomt dat het geen naam heeft, daar pas ik voor. Dat interesseert me geen knijt. En ik denk dat velen samen met mij er ook zo over denken. Er is bovendien zo goed als geen toegevoegde waarde terug te vinden in reclameboodschappen, dus voor mij zijn die vrijwel nutteloos. Ik zoek zelf wel uit welk merk van waspoeder of boter ik het meest geschikt vind. En in de regel heeft dit met de prijs te maken. Niet met de naam. Maar ik ben een uitzondering besef ik. En de reclame die op me afgevuurd wordt als ware ik een persoon met een IQ dat slechts uit één cijfer bestaat doet me ronduit walgen. Zo bv de reclame die casino's ons voorhouden. Ik kan gewoonweg niet bevatten dat er mensen zijn die zich daardoor laten leiden. Dat is echt de mensen uitlachen en de doelgroep is dan ook zij die weerloos staan tegenover die suggestieve verhalen dat er fortuinen te winnen zijn met gokken. Of ik met Euromillions meespeel? Ja, dat wel, maar dat is voor een heel beperkt bedrag en onder het motto dat wie niet meespeelt per definitie ook niet kan winnen. Dat ik ooit met de jackpot zou gaan lopen lijkt me belachelijk onwaarschijnlijk, maar maandelijks een klein bedrag wagen op iets wat theoretisch mogelijk kan zijn stoort me niet. Ik ga echter nooit een voet zetten in een casino. En nee, ook niet in een online casino (wat nog gruwelijker is). Ik stort ook maandelijks een bedrag op de rekening van Artsen Zonder Grenzen en daar is de persoonlijke geldelijke opbrengst voor mij nul. De mentale voldoening is echter (veel) groter dan nul en gegarandeerd. Soms vraag ik me af waarom men nu absoluut die reclameblokken wil onderbreken om tussendoor de film te tonen. Er zal vermoedelijk wel een publiek zijn dat zich erdoor aangesproken voelt en zich er door laat leiden. Arme mensen. En als het dan ook nog daadwerkelijk informatief zou zijn, tot daar dan nog aan toe, maar in de regel is het gewoon een lange en saaie lofrede over het aangeprezen product. En die lofrede zegt niets over onze behoefte. Nee, de reclame schept de behoefte. Op mijn brievenbus kan ik een sticker kleven die aangeeft of ik al dan niet reclamedrukwerk wil ontvangen. De postbode ziet de stickers die alle reclamedrukwerk verdoemen maar al te graag. Dezelfde ronde en minder rommel mee te zeulen en in de brievenbussen te deponeren. Het grote voordeel van gedrukte reclame is hetzelfde als dat van e-mails. Ik beslis zelf wel of en wanneer ik dat wil lezen. Dat is ook veel effectiever dan me iets laten zien wat me geen bal interesseert. En hier sta ik niet alleen meen ik. Wat zet bedrijven er dan toe aan om toch te adverteren op TV? Ik kan eigenlijk maar één reden bedenken en dat is naambekendheid. Zowat het tegenovergestelde van wat banken doen nadat ze weer iets serieus mispeuterd hebben. Zoals Dexia dat nu plots Belfius heet en alles is weer vergeten, nietwaar. (spijtig voor Belfius, maar, nee, alles is niet vergeten) Het motief om over te gaan tot het niet meer kunnen doorspoelen van die ene minuut vind ik nogal laag-bij-de-gronds. Het nieuwe
model is volgens de mediagroepen noodzakelijk omdat de inkomsten uit
reclame broodnodig zijn om populaire lokale programma’s te kunnen
blijven financieren. “Reclame-inkomsten zijn de belangrijkste
inkomstenbron voor commerciële zenders. Maar omdat we minder reclame
kijken, moeten reclamespots vaker lopen tot ze voldoende kijkers
bereikt hebben. Daardoor kunnen zenders in totaal minder
reclamezendtijd verkopen. Tegelijk besteden adverteerders hun budgetten
ook steeds meer online bij internationale techreuzen zoals Facebook en
Google, waar ze hun campagnes naar specifieke doelgroepen kunnen
richten. Dit verlies aan reclame-inkomsten zet de investeringen in
lokale producties significant onder druk.”
Wat me dan billijker en meer doelgericht lijkt is om enkel reclameblokken in te lassen (en voor en na het programma natuurlijk ook) bij die "populaire lokale programma's". Het maken van die programma's kost kennelijk handenvol geld en iedereen moet daar dan maar voor opdraaien. Als ik er dan voor kies om niet naar die "populaire lokale programma's" te kijken, valt voor mij dan die minuut reclame weg? Bij deze: ik beloof, hand op het hart, dat ik nooit ofte nimmer naar "populaire lokale programma's" zal kijken. En ik moet dat eigenlijk niet beloven want dat is al jaren een realiteit. Ik kijk daar niet naar, wil daar ook niet naar kijken. De doelgroep van reclame tijdens "populaire lokale programma's" zou dan ook die groep moeten zijn die "verzot" is op dat soort entertainment en die, kwestie van hun entertainment rendabel te houden, met graagte de op hen losgelaten reclame zou moeten absorberen. En de CEO van Telenet doet er nog een schepje bovenop: “De
Vlaming is nog altijd verzot op lokale programma’s (...)” en we moeten
daarop “volop blijven inzetten, anders verliezen we de strijd met de
internationale spelers met gigantische budgetten.
Bron: hln.be Wie die Vlaming is weet ik niet. Ik alvast niet en als ik de commentaren lees die hieromtrent verschijnen dan voelt 99% van de Vlamingen zich ook niet aangesproken. Maar de CEO weet waarover hij spreekt want Telenet houdt heel precies bij wie van de abonnees naar welke programma's kijkt en wanneer. (leuk weetje, nietwaar?) Maar diezelfde CEO verklaarde ook nog: Zo
verklaarde Telenet-topman John Porter een paar jaar geleden nog dat het
onmogelijk maken van reclame doorspoelen neerkwam op commerciële
zelfmoord.
Bron: hln.be Nu ja, ik had het er zo al niet op begrepen dat Telenet overgenomen werd door een Amerikaans bedrijf en dat Telenet nu geleid wordt door een Amerikaan. Waarom de Vlaamse overheid Telenet ooit volledig uit handen gegeven heeft aan een buitenlands bedrijf is me een raadsel (geld wellicht) en was voor wat mij betreft een flater van belang. Wij, inwoners van Vlaanderen, hebben aan Telenet mee helpen betalen om het uit de grond te stampen, en eenmaal het goed draaide gingen de opbrengsten ervan naar de Amerikanen. Knappe zet. Gelukkig is er nog het winstbejag dat de Amerikanen van Telenet er van weerhoudt om ons te verplichten om naar alle reclameblokken te kijken. Commerciële zelfmoord weetjewel. De CEO had en heeft toch nog altijd enig voorbehoud over het nut van de verplichte reclameblokken. Gelukkig gaat het maar over één minuut en ik weet nu al met zekerheid dat ik die ene minuut niet voor het TV scherm zal zitten. Of dat dan commerciële zelfmoord betekent voor Telenet weet ik niet, maar de bedoeling van die ene minuut, dat ik er braaf naar zou kijken, is nu niet bepaald een schot in de roos te noemen. Mocht het zijn dat het in de toekomst niet meer mogelijk is om de reclameblokken door te spoelen dan hou ik het voor bekeken. Netflix lonkt. OVERZICHT VORIGE VOLGENDE |