| 27
november
2021 You'll never walk alone Laat me eerst iemand citeren van wie ik in feite geen al te hoge dunk heb, maar toch, een enkele keer komt er geen onzin uit de man zijn mond. “We erkennen ieders recht om te
beslissen niet gevaccineerd te worden als je dat niet wil. Als je
persoonlijk iets hebt tegen vaccinatie, omdat het een groot complot is
van de overheid en/of ‘big pharma’; afgezien van het feit dat je
duidelijk een idioot zou zijn, respecteren we je recht om een idioot te
zijn.”
Michael O'Leary - Ryanair Waarom hij dit zei is natuurlijk eigenbelang, maar hij schiet wel met scherp. Toen we een tijdje na het uitbreken van de corona pandemie moesten vaststellen dat het zorgpersoneel in de ziekenhuizen overbelast werd door het ongewoon hoge aantal mensen dat op intensieve zorg belandden hadden we hiervoor alle sympathie. We leefden met het ziekenhuispersoneel mee. Meer nog, we kwamen zelfs op straat, hingen witte doeken uit de ramen en zongen uit volle borst dat het zorgpersoneel nooit alleen zou staan. You'll never walk alone. Wij stonden in blok achter hen en ze kregen onze volle (mentale) steun. En daarna volgde handgeklap. Dagen, weken na mekaar. Maar ondertussen hebben we jullie handje lang genoeg vastgehouden, nietwaar. Tijd om dat los te laten. We zijn per slot van rekening toch sociale wezens die de omgang met anderen nodig hebben. Om diverse redenen weliswaar, maar dat is nu niet het punt. En ik voel er momenteel ook niet veel voor om daar een analyse van te maken. Maar we moeten gewoonweg gezelschap hebben of we gaan eraan kapot. Socialisen is het sleutelwoord. En sociaal zijn dat doe je op twee manieren: door je uit te leven op de sociale netwerken of door nauw contact met de anderen. En die sociale netwerken zijn ook niet hetzelfde als het persoonlijke nauwe contact. Dat laatste ontbreekt toch wel en we hebben daar een ongelofelijke behoefte aan. Er is een innerlijke drang die ons daar naartoe stuwt. Dat is gewoonweg sterker dan onszelf. En de zorgsector? Wel, we hebben toch onze bijdrage geleverd door witte doeken uit te hangen en in koor te zingen dat ze nooit alleen zullen wandelen? Wat willen ze nu nog meer? Trouwens, op de intensive care zijn ze niet alleen. Patiënten genoeg. Die wandelen geheid nog wel een poos met hen mee. You'll never walk alone. Tenminste toch zolang onze drang tot socialiseren niet de overhand neemt want we moeten ook denken aan ons eigen welzijn. Onze drang naar zelfbehoud. Hoeveel jongeren hebben nu al niet zelfmoordneigingen omdat ze niet meer kunnen uitgaan? Erger nog, omdat ze mondmaskers moeten dragen. Dat veroorzaakt een onmeetbaar ongemak. Hou daar ook eens rekening mee aub! Of het toegenomen interfamiliaal geweld, of uitstel van andere behandelingen dan corona, of mensen die compleet aan de grond zitten omdat hun zaak overkop ging, of zorgverleners die de aanhoudende druk niet meer aankunnen en er daarom voor kiezen om hun job op te geven. Allee, maar dat weegt toch niet op tegen het genoegen dat wij ondervinden van onze sociale contacten? We moeten toch kunnen uitgaan en feesten? Dat we nu mensen op de media opgevoerd krijgen die ongevaccineerd een coronabesmetting opliepen en daar nu de zware gevolgen van dragen is natuurlijk slechts een poging om iedereen gevaccineerd te krijgen. En ik denk ook dat inderdaad sommigen na het zien van die beelden zich ook gaan laten vaccineren. Maar de die-hards zullen er toch de schouders voor ophalen. Elke reden om het vaccin niet te krijgen of om de opgelegde regels niet na te volgen is goed. Hoe gek of hoe krom die redenering soms ook mag zijn. Maar eenmaal men op intensive care is beland na een corona besmetting en men het overleefd heeft, tja,.. Berouw komt na de zonde. Altijd. En als men dan op een dag de intensive care mag verlaten dan volgt meestal nog een lange revalidatie en komt het daarna nooit meer helemaal goed. Dat nemen we er dan maar bij. Het zal ons toch niet overkomen. En als het ons overkomt dan hebben we een heel goede kans dat we er misschien wat ziek van worden maar ook niet meer dan dat. De kans dat we er aan sterven is bijna nul. Waar maken we ons zorgen over? Dus nu gaan we het handje van de zorgverleners wel loslaten. We hebben lang genoeg samen met ze gelopen. Het leven gaat voort en we moeten maar eens door de zure appel bijten. En ondertussen mogen de zorgverleners wel in stilte verder hun job doen. Ze hebben er trouwens toch voor gekozen om zorgverlener te worden. Wel, dat ze dan ook doen waarvoor ze betaald worden. Al de anti-vaxers die als argument aandragen dat ze niet weten wat er in het vaccin zit en wat dit nog met hen zou kunnen doen op langere termijn, buiten ons beschermen tegen het corona virus, en zich daar erg ongerust over maken zijn volgens mij ofwel erg hypocriet of erg cynisch. Maar logica zit er niet in. Of weten zij misschien wél wat de gevolgen van een coronabesmetting zijn op lange termijn? Aan alle zorgverleners, waarvan de meesten zich nu uit de naad werken om zo veel mogelijk patiënten te helpen: dank! Hartelijk dank! Ik ben blij dat jullie er zijn en dat jullie ondanks alles blijven voortdoen. Ik zou er al lang de brui aan gegeven hebben. En, helpt het een heel klein beetje dat ik mijn uiterste best doe om niet in het ziekenhuis te belanden en dat ik jullie al mijn sympathie geef? En natuurlijk is niemand blij met die pandemie. Behalve misschien de ontwikkelaars van de vaccins dan. Ik zou hier nog lang kunnen over doorbomen maar, wat baten kaars en bril als de uil niet zien en wil? You'll never walk alone. Het klinkt nu wel heel zacht en van heel ver weg. OVERZICHT VORIGE VOLGENDE |