| 22
september 2021 Maar die kat kom weer.... Na de hond was het de beurt aan de kat. Het beestje was 19 jaar oud. Ik vrees dat die kat nie weer kom nie. (ach wat, ik pen maar wat Afrikaanse woorden achter mekaar neer tot ze een zin vormen - schiet me niet af als het geen correct Afrikaans is). Ze was graatmager maar at toch goed. Wellicht een probleem met de schildklier, zei de veearts. Wat ernstiger was, was dat ze een gezwel had op haar linker voorpoot. Dat was een kwaadaardig gezwel, dat wisten we reeds. Bij een vorig bezoek aan de veearts werd dat gezwel verwijderd, maar men was pessimistisch want het zou geheid terugkomen. Soms is geneeskunde pijnlijk onvermurwbaar. Het gezwel kwam inderdaad terug en de laatste week groeide het bijna zienderogen. In het weekend kwam er ook bloed uit. Ik weet niet of de kat afzag, maar ik vermoed van wel. Katten gaan niet snel janken, zei de veearts. Hun poot moet er al haast half af vallen voordat ze zichtbare tekenen van lijden gaan vertonen. Taaie beestjes. Ook was de poot dikker geworden en waren de lymfeklieren ontstoken. Hier kon niks zinnigs meer voor gedaan worden. Amputeren was geen optie meer. De kat was te oud en ze zou geen aanvaardbaar comfortabel leven meer kunnen leiden. Ik voelde me een bedrieger. Ik hield de kat zachtjes in bedwang terwijl de veearts ze een eerste injectie gaf. Ze liet dit gewillig doen en bleef maar spinnen. Lief tot op het einde. We waren niet echt close, de kat en ik. Nooit geweest. Een kat is nu eenmaal een eigenzinnig beest en ik ben geen knuffelaar. Waarom nu ik precies de kat vasthield toen die eerste injectie eraan kwam weet ik niet. Wellicht omdat ik er het dichtstbij stond. We werden verwittigd dat de kat enkele minuten later wellicht zou overgeven. Het beestje volgde getrouw het voorspelde scenario. Er lag al huishoudpapier klaar waarop ze een laatste maal kon overgeven. Ze panikeerde niet. Was rustig zelfs en ze werd nog rustiger. Het beestje wist duidelijk niet wat haar te wachten stond. Of misschien wel. Misschien aanvaardde ze het, wetende dat dit wellicht het beste voor haar was. Of misschien had ze de levensstrijd al lang geleden opgegeven. Tenminste, dat wil ik mezelf toch voorhouden. Verplicht afscheid moeten nemen van een huisgenoot na 19 jaar is niet leuk. Dan kwam er een tweede injectie. Na enkele minuten was de kat in een diepe slaap verzonken. Het waren dezelfde injecties die dieren krijgen als ze geöpereerd moeten worden. Ze weten van niks meer en hebben geen pijn. De hersenen registreren niks meer. Alleen de primaire functies zoals ademhaling en het hart doen hun werk nog. Het graatmagere beestje lag weerloos op de koude onderzoekstafel. Ik kon ze enkel nog zien ademhalen. Voor de rest was ze zo slap als een vod. Wanneer de veearts er voldoende zeker van was dat de verdoving volledig was kreeg ze een derde injectie. Ditmaal richting hart. Dat was eigenlijk een slaapmiddel waarvan ze een overdosis kreeg. Rechtstreeks in de bloedbaan. Haar ademhaling begon te stokken en werd steeds onregelmatiger. Tot op een moment ook dit teken van leven stopte. De veearts controleerde nog haar hartslag, maar die was er niet meer. Ze is gestorven zonder het zelf te beseffen. Het einde van het lijden. Voor haar en voor ons. Het was een zwarte kat. Geen specifiek ras denk ik. Gewoon een kat zoals alle andere. Als kitten werd ze gevonden in een vuilbak en van daar naar een dierenasiel gebracht. Wij hebben ze dan meegenomen uit het asiel en ze werd de opvolgster van onze eerste kat. Dat was een Noorse Boskat. Of tenminste, dat werd toch beweerd. De zwarte was een gewone huiskat, een felis silvestris catus, het equivalent van een canis vulgaris. Ze bleef ook later haar roots trouw en we vonden haar regelmatig terug in onze vuilbak, waar ze een warm nestje van maakte. Ik heb de vuilzakken dan in een afgesloten kist moeten bewaren want ik meende dat dit een toch niet al te gezonde, laat staan hygiënische levenswijze was. Ik ga haar sluipwerk richting voedsel missen. Ze lag altijd op vinkenslag wanneer ze meende dat er ergens wat eetbaars te rapen viel. En steevast negeerde ze daarbij haar eigen etensbakje als ze ook maar enigzins dacht dat er op het aanrecht een feestmaal op haar lag te wachten. De laatste weken heb ik haar haar gang laten gaan. Ik joeg haar niet meer weg van het aanrecht. Ze mocht van mij de potten en pannen uitlikken. Dat was wel het minste wat ik haar nog kun gunnen. Over één ding waren we het al langer eens. Wanneer deze kat er niet meer zou zijn dan zou er geen nieuwe komen. Oef. Dit mantra werd nog eens herhaald bij de veearts. We hebben nu nog enkel een hond. En een handvol goudvissen in de vijver vermoed ik. Dat moet voldoende zijn. Ik haat het om afscheid te moeten nemen. De kat ligt nu begraven in onze tuin, vlakbij het graf van de hond. Ik weet niet of er ook op haar graf bloemen gaan geplant worden. Dat zijn anderen die zich dat aantrekken. Maar die kat kom nie weer nie.... OVERZICHT VORIGE VOLGENDE |